(Jose Saramago'nun "Körlük" romanından kült bir alıntı). Gerçek körlüğün fizyolojik bir göz kusuru değil, zihinsel ve vicdani bir kapanma olduğunu haykırır. İnsanlar gözleriyle dünyadaki adaletsizlikleri, yoksulluğu, haksızlıkları ve acıları görürler ama zihinleriyle veya vicdanlarıyla bunları yok sayarlar (gördüğü halde göremeyen körler). Bu, en tehlikeli ve bulaşıcı körlük türüdür.