Bu söz, bencilliğin insanı sürüklediği kaçınılmaz yalnızlığı ve yalıtılmışlığı ifade eder. Sadece kendi çıkarlarını düşünen, empati yeteneğinden yoksun bencil bireyler, çevrelerindeki insanlarla samimi bağlar kuramazlar. Kalabalıklar içinde yaşasalar bile, bencil tavırları nedeniyle ruhsal olarak her zaman izole ve yalnız kalmaya mahkumdurlar. Mutluluk ancak paylaşarak çoğalır.