Bu kısa, net ve oldukça iğneleyici söz, boş teneke metaforunun (içi boş olanın çok ses çıkarması) kelimelere dökülmüş halidir. Gerçek bir bilgiye, derin bir düşünce süzgecine veya dinleme yetisine sahip olmayan (beyinsiz) insanlar, bu içsel eksikliklerini ve cehaletlerini sürekli konuşarak, yüksek sesle fikir belirterek ve kalabalık yaparak örtbas etmeye çalışırlar. Zeki ve bilgili insan ise kelimelerinin tartısını bilir, dinlemeyi tercih eder ve ancak konuşmaya değer bir şey olduğunda sessizliğini bozar. Bu söz, gereksiz ve durmaksızın yapılan konuşmanın bir zekâ belirtisi değil, tam tersine sığlığın en büyük kanıtı olduğunu acımasızca özetler.