Kötülüğe veya zorbalığa verilen en ufak bir tavizin (sessizliğin) yarattığı o kaçınılmaz tehlikeyi açıklar. İnsan doğası gereği sınanmak ister. Eğer biri size hakaret ettiğinde, bir hakkınızı çaldığında (veya burnunuzu kırdığında) "Aman tatsızlık çıkmasın, affedeyim, sineye çekeyim (göz yumarsan)" derseniz; karşınızdaki kişi bunu bir iyilik veya merhamet olarak değil, sizin "zayıflığınız" olarak algılar. O tavizden aldığı cesaretle de, bir sonraki sefere çok daha büyük bir zararla, bu kez sizi tamamen yok etmek için (boynunu kırmaya çalışır) saldırır. Kötülük affı değil, sınırı sever.