(Halk edebiyatından veya melankolik bir şiirden, kadının acı çekişine dair çok estetik bir benzetmedir). Bir kadının ruhsal yıkımının, dış görünüşüne nasıl yansıdığını anlatır. Kadınlar doğaları gereği hayat dolu, gülen ve estetik varlıklardır. Eğer bir kadın artık gülmüyorsa, içine kapanmışsa ve o hayat enerjisini kaybetmişse; o acı sadece kalbinde kalmaz. Gözyaşı olarak akmayan, dille söylenmeyen o sessiz çığlıklar; kadının bakımsız kalan, eski neşesini yitiren ve omuzlarına dökülen (saçlarından süzülürmüş) tellerinde bile kendini o karanlık hüznüyle belli eder.