Bu söz, sevginin özündeki koşulsuzluğu ve rasyonel olmayan doğayı çarpıcı bir şekilde ortaya koyar. Birini belirli nedenlerle, örneğin güzelliği, zekası veya sağladığı faydalar yüzünden sevdiğimizi düşündüğümüzde, aslında o kişiye değil, bu niteliklere veya onlardan beklentilerimize bağlı olduğumuzu ifade eder. Bu tür bir "sevgi," nedenler ortadan kalktığında kolayca yok olabilir; bu, birine duyulan gerçek bir bağlılık değil, bir tür takas veya beklentiye dayalı bir ilişkidir.

Gerçek sevgi, bir listeyi işaretlemek veya bir hesabı dengelemekle ilgili değildir; o, genellikle nedenini açıklayamadığımız, mantık dışı, derin bir kabullenme ve koşulsuz bir bağdır. Sevilen kişinin kusurlarına rağmen, hatta kusurlarıyla birlikte var olan, içsel bir çekim ve aidiyet hissidir. Bu nedenle, sevmek için nedenler aramak, aslında sevginin kendisini değil, başka bir şeyi aradığımızın göstergesi olabilir; gerçek sevgi, nedenlerden münezzeh, kendiliğinden var olan bir olgudur.