Bu söz, güvenilmez, çıkarcı veya yozlaşmış bir kimsenin doğruluğunu kanıtlamak için yine kendisi gibi şaibeli ve aynı menfaat grubundan olan başka birini aracı göstermesini eleştiren klasik bir halk deyimidir. Kanıtın ve şahidin değerinin, onun bağımsızlığı ve ahlaki doğruluğuyla ölçülebileceğini hatırlatır.