Bu söz, insan hayatının geçiciliğini ve kozmik zamandaki önemsizliğini hüzünlü bir şiirsellikle dile getirir. Yaşadığımız tüm büyük aşklar, acılar, zaferler ve hatıralar, ölümle birlikte evrenin sonsuzluğunda kaybolup gider. Tıpkı yağan yağmur damlalarının arasına karışan gözyaşlarının seçilememesi gibi, bireysel varlığımız da zaman nehrinde erir. Bu farkındalık, insana hem derin bir hüzün verir hem de kibirden arınmasını sağlar.