Yozlaşmış siyasetçilerin (veya zalim liderlerin) o sadece maddi değil, manevi bir sapkınlığa (egosantrizme) dönüşen o iğrenç güdülerini ifşa eden inanılmaz sert bir sosyolojik eleştiridir. Zenginler veya yolsuzluk yapanlar sadece parayı çalıp köşelerine çekilmezler. Yazar; onların ruhlarının o kadar kibirli ve hastalıklı olduğunu söyler ki; çaldıkları (soydukları) o fakir halkın onlardan nefret etmesini değil, tam tersine onlara itaat etmesini, onları "kutsal bir kurtarıcı" gibi alkışlamasını ve onlara "dua etmesini" beklediklerini anlatır. Zulmün, o en narsist ve şeytani zirvesidir.