Kusursuzluğun ve sisteme itaatin getirdiği yıkımı anlatan (Lao Tzu veya Taocu bilgeliği andıran) muazzam bir doğa metaforudur. Ormandaki dümdüz, pürüzsüz ve "doğru" (mükemmel) uzayan bir ağaç, kerestecilerin ilk hedefi olur; anında kesilir ve bir başkasının masasına veya evine (tahtaya) dönüşerek kendi varlığını kaybeder. Ancak eğri büğrü, budaklı, sistemin estetiğine uymayan ("çarpık") ağaç, kimsenin işine yaramadığı için kesilmez ve ormanda yüzlerce yıl özgürce "kendi hayatını yaşar". Yazar, toplumda da "çarpık" (farklı, kusurlu, uyumsuz) olmanın aslında sisteme köle olmamak (hayatta kalmak) için en büyük avantaj olduğunu zekice anlatır.