Bu felsefi söz (Carl Jung veya Friedrich Nietzsche'nin derinlik psikolojisi kavramlarına atıfta bulunur), insanın gerçek ruhsal olgunluğa (cennete/yüceliğe) ulaşabilmesi için kendi içindeki karanlıkla, acılarla ve gölge yönleriyle (cehennemle) yüzleşmesi gerektiğini anlatır. Yüce bir karaktere ve aydınlığa sahip olmak, sığ bir iyilikle değil; hayatın kötülüklerini, zorluklarını ve insanın içsel şeytanlarını tanıyıp onları dönüştürebilecek kadar köklü ve acılı bir deneyimle mümkündür. Işık, ancak karanlığın kökünden beslenerek güçlenir.