Bu söz, başlangıçtaki yüksek ideallerin ve fedakarlık ruhunun zamanla nasıl yozlaşabileceğini, maddi çıkarlar ve oportünizm karşısında nasıl eriyebileceğini çarpıcı bir metaforla anlatır. "Mücahit" olarak yola çıkmak, bir dava uğruna mücadele etme, zorluklara göğüs germe ve kişisel çıkarları geri planda tutma azmini temsil eder. Bu saf ve idealist başlangıç, toplumsal veya siyasi bir hareketin ilk evresindeki saflığı ve adanmışlığı simgeler.

Ancak zamanla, "müteahhit" olmaya evrilmek, idealizmin yerini somut kazançlara, inşaata, yani dünyevi iktidar ve zenginliğe bırakmasını ifade eder. Bu, davanın özünden uzaklaşıp maddiyata odaklanma ve güç devşirme sürecidir. Son aşama olan "her şeye müsait" olma durumu ise, artık hiçbir ilke veya ahlaki sınırı kalmamış, her türlü uzlaşmaya ve tavize açık, çıkarları doğrultusunda kolayca yön değiştirebilen oportünist bir duruşu betimler. Söz, bu dönüşümün acı bir eleştirisi olarak, yola çıkış amacını unutan ve değerlerini yitiren yapıların trajik sonunu gözler önüne serer.