Anadolu insanının, orta sınıfın veya yoksulun o kanaatkâr, hüzünlü ama onurlu hayat felsefesini özetleyen bir itiraftır. Kapitalist dünyada başarı sürekli daha çok para kazanmak, büyük evler almak ve gösteriş yapmak olarak tanımlanır. Ancak burada konuşan kişi; hayatta kalmanın en temel şartlarını (sıcak bir yemek, çocukların eğitimi, giyecek birkaç kıyafet ve barınacak kiralık bir ev) sağladığı an, sistemin bitmeyen hırs oyunundan çekilir. Bu söz, aslında o şükür duygusunun ardında yatan görünmez bir yorgunluğu ve "insan gibi yaşamanın" bile ne kadar büyük bir lüks sayıldığını anlatan ince bir sitemdir.