Dini kurumların ticarileşmesini, tarikatları, kiliseleri veya inanç tüccarlarını eleştiren bu seküler (veya aydınlanmacı) tespit, inancın nasıl sermayeye dönüştüğünü anlatır. Din, aslen ruha, ahlaka ve öteki dünyaya hitap etmesi gereken bedelsiz bir maneviyattır. Ancak modern çağda (ve tarih boyunca) din adamları; insanların cehennem korkusunu, çaresizliğini ve umudunu kullanarak bağışlar toplamış, muskalar yazmış, devasa medya ağları ve holdingler kurmuştur. Yazar, Tanrı ile insan arasındaki o saf bağın ortasına giren bu sömürücü aracıların, inancı trilyon dolarlık devasa bir "sektöre" (endüstriye) dönüştürdüklerini keskin bir dille eleştiriyor.