Dindar, vesayetin dışına çıkamaz, daima vesayet içinde nefes alıp verir. Kendi aklını ve vicdanını özgürce kullanmak yerine, sürekli bir rehberin, dogmanın veya kurallar silsilesinin vesayeti altında hareket etmek, bireyin varoluşsal özerkliğini yitirmesine yol açar. Bu bakış açısına göre dindarlık, zaman zaman aklın sınırlarını daraltan ve insanı korunaklı ama bağımlı bir zihinsel hapishaneye hapseden bir yapıya dönüşebilir. Bu söz, insanın kendi ahlaki iradesini ve düşüncelerini hiçbir otoritenin vesayeti altına sokmadan özgürleştirmesi gerektiği yönünde laik ve felsefi bir uyarıdır.