(Emrah Safa Gürkan veya benzeri bir pragmatik tarihçiye ait olabilecek) siyaset teorisini "insan doğasına" indirgeyen, muazzam rasyonel ve gerçekçi bir tespittir. Sol/sosyalist fikirler devrim, değişim ve eşitlik (yani risk ve fedakârlık) ister. Ancak yazar; insanların ezici çoğunluğunun (%90'ının) aslında devrim falan istemediğini, sadece evinde güvenle uyumak, malını korumak, kurulu düzenini (geleneklerini/dinini) sürdürmek ve "başını belaya sokmamak" (sağcı/muhafazakâr refleks) istediğini savunur. "Ağzımızın tadı kaçmasın" repliğiyle; devrimci romantizme karşı insanın o bencil, korkak ve statükocu doğasını tokat gibi yüzümüze vurur.