Bu söz, insan doğasını ve toplumsal ilişkileri pragmatik bir süzgeçten geçirerek bireyleri hırs, eylem ve ahlak ekseninde iki temel gruba ayırır. Bir tarafta Machiavelli ilkelerini andıran bir tavırla hedefine ulaşmak için hiçbir etik veya vicdani kural tanımayan, gücü ve arzuyu merkeze koyanlar yer alır. Diğer tarafta ise ötekiler olarak tanımlanan, sınırlarını vicdanın, toplumsal normların veya eylemsizliğin belirlediği çoğunluk bulunmaktadır. Alıntı, görünüşte basit bir kutuplaşma sunsa da aslında güç arzusu ile insani değerler arasındaki o ezeli çatışmayı keskin bir gerçeklikle ortaya koyar.

Psikolojik açıdan bakıldığında bu yaklaşım, bireyin kendi kaderini tayin etme gücü ile etik sınırları arasındaki hassas dengeyi sorgular. İstediğini almak için her şeyi göze alan figür, tutkunun ve eylemin temsilcisiyken; diğerleri, bu hırsın getireceği yıkımdan sakınan ya da o cesareti gösteremeyen taraftır. Sonuç olarak metin, hayatın acımasız rekabetinde seçtiğimiz duruşun bizi kim kıldığını anlatan derin bir varoluşsal uyarı niteliğindedir.