Bu lirik metafor, özgür ve yaratıcı düşüncenin doğasını ve onun engeller karşısında nasıl daha güçlü bir şekilde yeşerdiğini tasvir eder. Düşünceler, kalıplara sığmaz, sınır tanımaz ve tıpkı ezildikçe daha güçlü fışkıran çimenler gibi, üzerlerine baskı uygulandıkça ve engellendikçe toplumsal olarak daha geniş kitlelere ulaşıp güçlenirler.