Bu söz, insanın iç dünyası ile dışa vurum biçimi olan dil arasındaki hassas dengeyi felsefi bir derinlikle ele alır. Düşüncenin boşlukta uçan bir kuşa benzetilmesi, zihnin sonsuz özgürlüğünü ve henüz kelimelere dökülmemiş olanın sükûnetini simgeler. Zihin kendi içinde müstakil bir evrenken, düşünceler o evrenin huzurlu atmosferinde özgürce süzülür.

Konuşmak eylemi ise bu mutlak sessizliğin ve içsel dengenin feda edilmesi anlamına gelir. İnsan, zihnindeki o saf huzurla yetinemediğinde, bir eksikliği tamamlamak ya da içsel bir çatışmayı dışarı aktarmak istediğinde kelimelerin sığınağına çekilir. Dil, düşüncenin sınırsızlığını belirli kalıplara hapsederken; konuşma arzusu, bireyin zihnindeki dinginlikten taviz vermesiyle doğar. Psikolojik açıdan alıntı, sessizliğin bir eksiklik değil, aksine en yüksek bütünlük hali olduğunu vurgular. Söze dökülen her cümle, içimizdeki o özgür kuşun uçtuğu sonsuz gökyüzünden yeryüzünün sınırlı gerçekliğine inmesidir.