Bu söz, edebiyatta düzyazı (nesir) ile şiir arasındaki işlevsel ve duygusal farkı açıklar. Düzyazının mantıklı, net ve rasyonel yapısıyla zihne bir güven ve açıklık sunduğunu; buna karşılık şiirin ise metaforik gücü, ritmi ve estetiğiyle insanın ruhsal acılarına, hüzünlerine ve kanayan duygusal yaralarına doğrudan hitap ederek iyileştirdiğini belirtir.