Bu söz, varoluşçu felsefenin ve psikoterapinin en derin sularına inerek, insanın acı karşısındaki duruşunu ve yaşamın bütünlüğünü anlamlandırma çabasını ele alır. Viktor Frankl’ın logoterapi öğretisiyle paralellik gösteren bu düşünce, acıyı kaçınılması gereken bir hata değil, hayatın kurucu bir unsuru olarak konumlandırır. İnsan, mutluluk kadar acıyı ve kaçınılmaz son olan ölümü de deneyimlediğinde tam bir varoluşa ulaşır.

Psikolojik açıdan bakıldığında, acıyı kabullenmek ve ona bir anlam yüklemek, bireyin zorluklar karşısında direnç kazanmasını sağlar. Hayatın trajik yönleri, tıpkı bir tablonun gölgeleri gibi, ışığı ve bütünü görünür kılan temel ögelerdir. Dolayısıyla ölüm ve acı, yaşamın sonu veya kesintisi değil; onu şekillendiren, derinleştiren ve nihayetinde tamamlayan kaçınılmaz gerçekliklerdir.