Evrensel bir acının (evlat acısının) en ağır ifadesi olan bu söz, doğanın kendi biyolojik akışına terstir. Doğal düzende, yaşlılar hayatını tamamlar, ölür ve gençler onların yerini alır; bu beklenen (normal) bir yastır ve kabullenilebilir. Ancak bir anne-babanın kendi çocuğunu gömmesi, hayatın o doğal döngüsünün kırılması, geleceğin ve umudun toprağa verilmesidir. Hayatta hiçbir tesellisi veya telafisi olmayan bu acı, kişinin kendi bedeninden bir parçanın ondan önce çürümesini izlemesidir. Bu alıntı, insanlık tarihindeki en büyük ruhsal yıkımı ("evlat acısını") tartışmasız bir trajedi olarak tanımlar.