Eğer ki gelmeler topraktan ise demek ki gitmeler aynı yeredir. İhanet, kahpelik puşta göreyse, sadakatle sevmek dosta göredir. Bu bilgece mısra, insanın varoluşsal döngüsünü, geçiciliğini ve hayattaki ahlaki duruşunu sarsılmaz bir sadakat temasıyla birleştirir. Topraktan gelip yine toprağa döneceğimiz gerçeği, hayatın kısalığını ve kibirlenmenin anlamsızlığını hatırlatır. Bu geçici ömürde insanı değerli kılan yegane şey ise arkasında bıraktığı ahlaki mirastır. İhanet ve kahpelik karakteri zayıf, geçici zevklerin peşinde koşanlara yakışırken; sadakatle ve samimiyetle sevmek, bu fani dünyada dostluğun ve insan onurunun değerini bilen bilge ruhların harcıdır. Hayatın geçiciliği karşısında sarsılmaz bir ahlak manifestosudur.