Bu söz, insanın elindeki imkanların geçiciliğini ve şimdiki anın değerini varoluşsal bir perspektifle ele almaktadır. Hazreti Adem’in cennetten ayrılış kıssası üzerinden, dünyadaki hiçbir konumun, huzurun veya fırsatın sonsuza dek sürmeyeceğini hatırlatır. Felsefi açıdan bakıldığında hayat, sürekli değişen bir akıştır ve karşımıza çıkan her imkan, değerlendirilmesi gereken geçici birer nasipten ibarettir. En yüce ve kusursuz mekan olan cennet bile zamanı geldiğinde geride kalıyorsa, dünyevi hiçbir kazanıma kalıcı gözüyle bakamayız.

Psikolojik olarak bu alıntı, elimizdekilerin kıymetini ancak onları kaybettiğimizde anlama yanılgısına karşı bir uyarı niteliğindedir. Erteleme hastalığından sıyrılarak şimdiyi yaşamak, hayatın sunduğu fırsatları birer ganimet gibi görmek gerekir. Çünkü nasip tükenip de o imkan elden kayıp gittiğinde, geriye sadece kaçırılmış fırsatların derin pişmanlığı kalacaktır.