Din istismarının ve dini sınıfların (ruhbanlık) en büyük çelişkisini / riyakarlığını tek cümlede vuran muazzam bir eleştiridir. Topluma sürekli İslam'ın ilk yıllarını, Peygamberin bir hasır üzerinde yattığını, açlıktan karnına taş bağladığını (fakir peygamber) anlatan ve halka şükretmeyi öğütleyen sözde din adamları (hocalar); bu anlattıkları masallardan aldıkları maaşlar, bağışlar ve televizyon programlarıyla milyarlarca lira (zengin oldu) kazanıp lüks içinde yaşarlar. Yoksulluk satıp, zenginleşme sanatıdır.