George Bernard Shaw'a ait olan bu harika ve ironik aforizma, hayatın en büyük zamanlama hatasını (tecrübe ile enerjinin ters orantısını) anlatır. Gençlik; sınırsız fiziksel güç, sağlık, zaman ve cesaret (muhteşem bir şey) demektir. Ancak bu güce sahip olan "gençler", genellikle aklı havada, tecrübesiz ve sabırsız oldukları için bu eşsiz dönemi boş yere, yanlış insanlarla veya tembellikle harcarlar ("harap ederler"). İnsan neyin değerli olduğunu (bilgeliği) ancak yaşlandığında anlar ama o zaman da elinde o "gençlik" enerjisi kalmamıştır. Söz, hayatın bu acımasız ve çözümsüz çelişkisine sitem eder.