Bu söz, devlet yönetiminin ve siyasi iktidarın özündeki ekonomik dağıtım mekanizmasını oldukça gerçekçi ve ironik bir dille ele almaktadır. Felsefi açıdan, toplumsal sözleşmenin aslında bir adalet arayışından ziyade, kaynakların yeniden bölüşümü üzerinden kurulan pragmatik bir güç dengesi olduğunu savunur. Hükümetlerin varoluşsal meşruiyetini sorgulayan bu yaklaşım, yöneten ve yönetilen arasındaki ilişkiyi bir nevi kaynak transferi olarak niteler.

Psikolojik boyutta ise, bireylerin devletle kurduğu aidiyet ilişkisinin arkasındaki maddi temelleri açığa çıkarır. Adalet ve eşitlik gibi ulvi kavramların ardına gizlenen bu gerçeklik, iktidarın aslında bir grubu memnun ederken diğerini araçsallaştırma sanatı olduğunu fısıldar. Alıntı, modern devlet aygıtının işleyişine dair sarsıcı bir sistem eleştirisi sunarak bizi gücün doğasını yeniden düşünmeye davet etmektedir.