(Charles Bukowski'nin o efsanevi, kaba saba, küfürlü ama muazzam derecede haklı ve "sokak" (Yeraltı) felsefesine ait) tahammül ve "sınır çizme (hayır diyebilme)" manifestosudur. İnsanlar genellikle ayıp olmasın diye, iş yerinde, ailede veya ilişkilerde o zehirli, bencil ve karaktersiz ("g.t") kişilere sabrederler ("katlanırlar"). Oysa yazar; insanın bir mobilya ("sandalye") olmadığını; o saygısız ve iğrenç insanlara tahammül etmenin bir "erdem/sabır" değil, kendi onuruna hakaret (kendi ruhunu o sandalyeye çevirmek) olduğunu o zekice ve kahkaha attıran küfrüyle suratımıza çarpar.