Bu söz, Nietzsche'nin modern insanın özgürlük yanılsamasını sert bir şekilde yüzüne vurduğu felsefi bir manifesto niteliğindedir. Düşünür, bireyin kendi zamanı üzerindeki kontrolünü özgürlüğün yegane ölçütü olarak sunar. Günümüz dünyasında prestijli unvanlar, yüksek maaşlar veya toplumsal statüler birer başarı göstergesi gibi pazarlansa da, zamanının büyük kısmını başkalarının hedefleri ve sistemin çarkları için harcayan insan aslında modern bir köleliğin pençesindedir.

Psikolojik açıdan bu durum, bireyin kendi varoluşsal özünden ve yaratıcılığından uzaklaşarak kendine yabancılaşmasına yol açar. Gerçek özgürlük, dışsal zorunluluklardan sıyrılıp günün çoğunu kendi içsel inşana, tefekküre ve sadece kendi varlığını hissetmeye ayırabilmektir. Zamanını yönetemeyen ve onu kendi ruhunu beslemek için kullanamayan insan, dışarıdan ne kadar muktedir görünürse görünsün, kendi hayat sahnesinde sadece bir figürandır.