Aşkta, arkadaşlıkta veya iş hayatında sürekli taviz verip kendi karakterini ayaklar altına alan insanlara (eziklere) verilmiş çok net, sokak ağzıyla söylenmiş onur uyanışıdır. İnsan bazen sevdiği biri için veya bir çıkar uğruna her şeyi yutmaya, sürekli alttan almaya (taviz vermeye) eğilimlidir. Yazar; insanın dünyadaki en pahalı ve yerine konulamaz sermayesinin o "kendi onuru (gururu)" olduğunu hatırlatarak; onu iki kuruşluk sevgiler veya menfaatler uğruna bu kadar ucuz, özensiz ve acınası bir şekilde ("paldır küldür") çöpe atmanın insanın kendisine yapacağı en büyük ihanet olduğunu hatırlatır.