Bu ironik ve gerçekçi söz, devlet idaresinde ve toplumsal ilişkilerde duygusallıktan uzak, nesnel ve matematiksel verilere güvenilmesi gerektiğini belirten pragmatik bir tespittir. İnsanların sözlerine, vaatlerine ve niyetlerine her zaman şüpheyle yaklaşılabilecekken; resmi vergi kayıtları, somut yükümlülükleri ve gerçek ekonomik durumları gösteren en dürüst belgelerdir. Bu bakış açısı, toplumsal düzenin duygusal inançlar üzerine değil, şeffaf, denetlenebilir ve yasal kurallar üzerine kurulması gerektiğini felsefi bir realizmle ortaya koyar.