Bu kısa ama umut verici tespit, insanın dünyanın çirkinliğine ve çevresindeki cehalete bakarak umutsuzluğa kapılmasını engellemek için söylenmiş bir direnç cümlesidir. Haberleri izlediğimizde, sosyal medyaya baktığımızda veya sokağa çıktığımızda dünyanın çoğunluğunun sığ, bencil ve "aptal" insanlarla dolu olduğu hissine kapılırız. Bu da bizi insanlıktan soğutur. Ancak yazar; etrafımızdaki gürültü ne kadar fazla olursa olsun, dünyanın bir yerlerinde hâlâ düşünen, üreten, iyilik yapan, sanata değer veren (sessiz ama zeki) insanların var olduğunu ve hayatın sadece o bağıran cahil kalabalıktan "ibaret olmadığını" felsefi bir sükûnetle hatırlatır.