Bu söz, varoluşçu felsefenin ve özellikle Albert Camus’nün absürdizm kuramının en temel yapı taşını oluşturur. İnsan, doğası gereği her olayda, acıda ve hatta kendi varlığında bir amaç, bir kozmik düzen ve adalet arar. Ancak evren, bu derin anlam arayışına karşı tamamen sessiz, kayıtsız ve rasyonel olmayan bir boşlukla yanıt verir. İşte bu iki kutup arasındaki amansız çatışma, insanın en büyük varoluşsal trajedisini doğurur.

Psikolojik açıdan bu durum, bireyin yaşamına yön verme çabası ile boşluk hissi arasındaki gerilimi simgeler. Alıntı, insanı bu anlamsızlığın içinde ezilmek yerine, kendi anlamını kendisi yaratmaya, yani özgürlüğünü ve sorumluluğunu eline almaya davet eder. Nihayetinde insan, evrenin bu büyük sessizliğine karşı kendi sesini ve değerini var etme mücadelesidir.