Bu söz, insanın varoluşsal kimliğini inşa ederken ötekinin aynasına ne denli muhtaç olduğunu felsefi bir derinlikle gözler önüne seriyor. Kendimizi tanımlama, sınırlarımızı çizme ve nihayetinde kim olacağımızı seçme süreci, tamamen bağımsız bir boşlukta gerçekleşmez. Varoluşçu felsefenin de vurguladığı gibi, insan ancak bir başkasının bakışıyla karşılaştığında kendi varlığının ve sınırlarının bilincine varır. Karşımızdakinin değerleri, beklentileri veya bize yansıttığı imgeler, kendi benliğimizi tasarlarken kullandığımız birer referans noktası haline gelir.

Kendimizi başkasına göre konumlandırır, bazen ona benzeyerek bazen de ona tamamen zıt düşerek kendi özgün benliğimizi seçeriz. Dolayısıyla bu alıntı, özgür irademizle yaptığımızı sandığımız en kişisel seçimlerin bile aslında ötekiyle kurduğumuz o kaçınılmaz diyalektik bağın bir ürünü olduğunu hatırlatır. Kendi ruhsal portremizi çizerken fırçayı tutan elimiz, her zaman karşımızdaki insanın tuvaline bakarak hareket eder.