Varoluşsal krizin ve kimlik kaybının en yalın ve en hüzünlü sorusudur. İnsan hafızasını (geçmişini) kaybettiğinde veya sürekli başkalarının beklentilerine göre şekil alıp kendi öz benliğini unuttuğunda (yabancılaştığında), aynaya baktığında bir "yabancı" görür. Nereden geldiğini, neye inandığını, neleri sevdiğini ve hayattaki amacının ("kim olduğunun") ne olduğunu bilmeyen bir ruh; kökünden sökülmüş bir ağaç gibi karanlık boşlukta savrulur. Yazar, fiziksel acılardan, yoksulluktan veya hastalıktan bile daha korkunç olan şeyin, insanın "kendi kendine yabancılaşması" ve o mutlak hiçlik duygusu olduğunu sarsıcı bir çaresizlikle ifade eder.