Bu söz, korkunun insan zihnindeki paradoksal doğasını çarpıcı bir şekilde ortaya koyar. İnsanlar genellikle korkularıyla yüzleşmek yerine onları bastırmayı veya onlardan kaçınmayı tercih eder; bu durum, korkunun zihnimizde daha da büyümesine, bilinmeyenin ve hayal edilenin gücüyle beslenmesine yol açar. Kaçınma davranışı, korkunun varlığını adeta bir gölge gibi besler ve onun üzerimizdeki etkisini pekiştirir.

Ancak alıntı, bu döngüyü kırmanın yolunu sunar: Korkuya doğrudan ve cesurca bakıldığında, onun çoğu zaman bir yanılsama veya abartı olduğu fark edilir ve böylece üzerimizdeki gücünü kaybeder. Bu, korkunun gerçekliğinin değil, bizim ona yüklediğimiz anlamın ve kaçınma stratejimizin bir ürünü olduğunu gösterir. Korkunun doğası, tam da bu doğrudan yüzleşmeyle dağılıp yok olmasında yatar; çünkü varlığı, bizim onu görmezden gelme kararımıza bağlıdır.