İnsan ilişkilerinin o tamamen bencil, pragmatik ve adaletsiz doğasını yüzümüze çarpan çok gerçekçi (Schopenhauer tarzı) bir hayat kuralıdır. İnsanlar, sevdikleri kişilerin onların "özündeki iyiliğe" veya "karakterine" not verdiğini sanırlar. Oysa yazar; karşı tarafın sana olan saygısının senin dürüstlüğünle değil, tamamen onun "o günkü psikolojisiyle (ruh haliyle)" veya "senden koparacağı menfaatle (ihtiyacıyla)" orantılı olduğunu söyler. İşine yaradığında "melek", işi bittiğinde veya canı sıkkın olduğunda "düşman" ilan edilmenin o evrensel riyakârlığını özetler.