Bu söz, Nietzscheci bir bakış açısıyla geleneksel ahlak kalıplarını sarsan kışkırtıcı bir tespittir. Burada geçen kötü kavramı, ahlaki bir yozlaşmadan ziyade, kurulu düzeni, dogmaları ve toplumsal uyuşukluğu tehdit eden aykırı iradeleri temsil eder. Tarih boyunca insanlığı ileriye taşıyan büyük sıçramalar, mevcut kurallara boyun eğmeyen, statükoyu yıkan ve bu yüzden kendi dönemlerinde tehlikeli veya kötü olarak damgalanan güçlü karakterler sayesinde gerçekleşmiştir.

Psikolojik ve sosyolojik açıdan ilerleme, konfor alanının dışına çıkmayı ve yaratıcı bir yıkımı gerektirir. Uyum ve itaat toplumları durağanlığa mahkum ederken, sınırları zorlayan, sorgulayan ve yeni değerler yaratan bu güçlü ruhlar, insanlığı dogmaların karanlığından çıkarıp yeni ufuklara taşır. Dolayısıyla insanlığın gelişimi, düzenin uysal takipçileriyle değil, kaos yaratma pahasına yeni yollar açan bu dönüştürücü güçlerle mümkündür.