İnsan ilişkilerinin o hiyerarşik (ve biraz da yalnızlığı öven) ahlaki kuralıdır. En ideal senaryo, insanın ruhunu besleyen, güvenilir ("iyi") bir dostla vakit geçirmesidir. Ancak böyle bir dost yoksa, sahte kalabalıklara ve insanı içten içe tüketen, yalan söyleyen, enerjisini çalan ("kötü") arkadaşlara tahammül etmektense; kişinin kendi köşesine çekilip ("yalnız kalması") çok daha sağlıklı ve onurlu bir seçenektir. Yazar, yalnızlığın bir ceza değil, kalitesiz ilişkilere karşı insanın kendi ruhunu koruma altına aldığı asil bir sığınak olduğunu kusursuzca özetler.