Bu söz, mükemmeliyetçilik yanılgısına karşı sanatsal ve felsefi bir eleştiridir. Hayatı ve insan doğasını gerçekçi kılan şeyin kusursuzluk değil, çatlaklar, hatalar ve eksiklikler olduğunu; dolayısıyla insanı derinden etkileyen ve samimi olan sanat eserlerinin de bu insani kusurları bünyesinde barındırması gerektiğini savunur.