Zekânın "eylemsizlikle" (kararsızlıkla) uyuşmadığını anlatan, çok mantıklı ve hafif alaycı bir teşviktir (veya tokat gibi bir uyanış). İnsanlar bazen çok zeki, çok yetenekli veya çok okumuş olurlar ("kafadan karekök hesaplarlar"), ancak hayatlarındaki en basit kararları (hangi işte çalışacaklarını, kiminle evleneceklerini, o riski alıp almayacaklarını) bir türlü veremezler, korkudan felç olurlar. Konuşan kişi, beynin o devasa kapasitesini övüp; "Bu kadar karmaşık algoritmaları çözen o aklın, kendi hayatın için basit bir 'evet' veya 'hayır' (seçim) kararı verememesi bir korkaklıktır" diyerek o zeki insanı eyleme geçmeye zorlar.