Bu söz, modern kapitalist sistemin din benzeri dogmatik yapısını eleştirel bir metaforla açıklar. Para ve mülkiyetin kutsallaştırıldığı bu düzende; finansal kurumlar ibadethane, bankacılar ise bu inancı yöneten rahipler gibidir. Zenginlik tek kurtuluş (cennet), yoksulluk ise en büyük günah ve dışlanma (cehennem) olarak sunulmaktadır.