Bu söz, insan doğasındaki aidiyet, sadakat ve hayatta kalma güdüsünün en ilkel ve gerçekçi hiyerarşisini gözler önüne serer. Sosyolojide ve evrimsel psikolojide akraba seçilimi ile grup içi dayanışma olarak adlandırılan bu durum, tehlikenin veya rekabetin derecesine göre kimliklerimizin nasıl esnediğini gösterir. En yakınımızla yaşadığımız iç çatışmalar, dışarıdan gelen daha büyük bir tehdit karşısında anında yerini sarsılmaz bir ittifaka bırakır.

İnsan, varoluşsal olarak sınırlarını öteki üzerinden çizer; tehdit yaklaştıkça çember daralır ve savunma refleksleri ortak genetik ve kültürel bağları korumak üzere birleşir. Felsefi açıdan bakıldığında ise bu alıntı, sadakatin mutlak değil, durumsal ve ilişkisel olduğunu fısıldar. Bizi biz yapan şeyin, karşımızdaki ortak tehdidin büyüklüğü olduğunu hatırlatan sarsıcı bir toplumsal gerçeklik tablosudur.