Bu söz, kaygının insan deneyimindeki paradoksal doğasını çarpıcı bir şekilde ifade eder. Kaygı, varoluşsal bir durum olarak, kişinin iç dünyasında, zihninde ve bedeninde sürekli hissedilen, bir "burada"lık hissi uyandıran bir mevcudiyettir. Sanki her an omuzlarımızda, içimizde bir yerdedir, bizi bırakmaz.

Ancak aynı zamanda, kaygı somut bir nesne, belirli bir konum veya elle tutulur bir tehdit olmadığı için "hiçbir yerde değildir." O, tanımlanamayan, yerleşilemeyen, fiziksel olarak işaret edilemeyen bir durumdur. Bu paradoks, kaygının hem içsel bir gerçeklik olup tüm varlığımızı sarmasını hem de dış dünyada belirli bir kökeni olmamasını, bu yüzden de çoğu zaman kaçışın veya yüzleşmenin zorluğunu vurgular. Bu durum, bireyin kaygıyı hem çok yakınında hissetmesine hem de onu yakalayamamasına neden olan derin bir çelişkiyi gözler önüne serer.