Bu söz, toplumsal olaylara karşı duyarsız kalan ve suya sabuna dokunmayan insanlara duyulan öfkeyi dile getirir. Yaşamak, sadece nefes almak değil, çevremizde olup bitenlere karşı bir sorumluluk hissetmek ve aktif bir şekilde sürece dahil olmaktır. Haksızlıklara karşı sessiz kalan kayıtsız insanlar, toplumsal çürümeye göz yumarak dolaylı olarak bu çürümenin ortağı olurlar. Kayıtsızlık, bireysel iradenin teslim edilmesi ve ahlaki bir tembelliktir.