Oscar Wilde'a (De Profundis) ait olan bu muazzam edebi ve varoluşsal alıntı, acının insan ruhunu nasıl arındırdığını ve derinleştirdiğini anlatıyor. Eğlence, yüzeysel sevinçler ve başarılar insanı genellikle kibirle veya geçici tatminlerle oyalarken; gerçek keder, insanın ruhundaki tüm sahte katmanları soyar ve onu kendi özüyle yüzleştirir. Acı çeken bir ruh, dünyadaki tüm sahteliklerden arınmış, saf ve dürüst bir hale gelir. Yazar, kederin yaşandığı yerin (kalbin) acı yoluyla terbiye edildiğini ve bu sayede manevi bir "kutsallığa" eriştiğini, ancak bu derinliğin sadece acıyla yoğrulmuş olanlar tarafından anlaşılabileceğini hüzünlü bir bilgelikle vurguluyor.