Yalnızlığı seven (introvert/içe dönük) insanların o çelişkili doğasını çok zarif bir şekilde açıklar. Yazar, kendi zihniyle, kitaplarıyla ve düşünceleriyle baş başa kalmaktan büyük bir keyif aldığını (kendi kendime yeterli) ve kalabalıklara ihtiyaç duymadığını belirtir. Ancak insan en nihayetinde sosyal bir varlıktır; o kendi içinde kurduğu muazzam dünyayı, o biriktirdiği estetik düşünceleri ve hisleri, en azından kendisini anlayabilecek nitelikteki tek bir insana (dinleyiciye) aktarma ve paylaşma ihtiyacı hisseder. Yalnızlık güzeldir, ama bazen yankı arar.