(Hedef ile yolculuk arasındaki o varoluşsal paradoksu (veya insan tatminsizliğini) anlatan harika bir tarihsel metafordur). İnsanın doğası gereği hiçbir zafere tam anlamıyla sevinemediğini anlatır. Kolomb yıllarca o büyük kıtayı (Amerika) bulma hayaliyle yanıp tutuşmuş, o yolda (ararken) o devasa heyecan ve umutla dünyanın en (mutluydu) canlı insanı olmuştur. Ancak karaya ayak basıp hedefi (bulduğunda) gerçekleştirdiği an, o büyük "gizem", o tutku bitmiş ve yerini sadece o basit bir toprağa (mutlu olmadı) bırakmıştır. İnsanı hayatta tutan şey hedefe ulaşmak değil, o yoldaki "umut etme ve arama" eylemidir. Zafer, tutkunun mezarıdır.