Bu söz, yaratıcı eylemin ve sanatın doğasındaki başkaldırıyı felsefi bir derinlikle ele alıyor. Mimarlık burada sadece fiziksel binalar inşa etmek değil, toplumsal kalıplara karşı bir varoluş mücadelesi sergilemektir. Toplum, doğası gereği bireyi ve sanatı kendi normlarına göre ehlileştirmek ister. Ancak özgün bir yaratım, bu dayatılan uyuma karşı direnmekle başlar. Psikolojik açıdan bakıldığında çatışma, yıkıcı bir unsur değil, özgünlüğün doğum sancısıdır. Sanatçı veya mimar, toplumun alışılagelmiş sınırlarını zorlayarak yeni bir algı alanı açar. Uyumun getirdiği uyuşukluğun aksine, çatışmanın yarattığı gerilim yaratıcı enerjiyi tetikler. Gerçek eserler, toplumsal kabullerin konforlu alanında değil, o kabullerle çarpışarak inşa edilir.