İnsanın varoluşsal çöküş anında (depresyonun veya anlamsızlığın en dibindeyken) bir mentora, bir bilgeye (veya Tanrı'ya) ettiği en çaresiz, en acı dolu yakarıştır. Konuşan kişi hayatta o kadar yolunu kaybetmiş, kalbi o kadar kırılmış veya her şey ona o kadar saçma ve yorucu gelmektedir ki, kendi başına hayatta kalma (nefes alma) gücünü tamamen yitirmiştir. Acısını dindirmek için artık kendi aklına değil, dışarıdan gelecek mucizevi bir reçeteye ("yaşamanın sırrına") ihtiyaç duyar. İnsanın kendi yolunu bulamadığı o zifiri karanlık anın sarsıcı bir imdat çağrısıdır.